Τετάρτη, 23/08/2017


news menu leftnews menu right
Πρωτοσέλιδο Ελλάδα Υψηλά τα ποσοστά κακοποίησης παιδιών
Υψηλά τα ποσοστά κακοποίησης παιδιών Εκτύπωση E-mail
Πέμπτη, 01 Ιουνίου 2017 15:09

kakopoiisi1 6 17

Η έγκαιρη διάγνωση μπορεί να σώσει ζωές

Ανησυχητικές διαστάσεις έχει λάβει το φαινόμενο της σωματικής κακοποίησης των παιδιών στην Ελλάδα. Όπως εκτιμάται, εννιά στις δέκα περιπτώσεις κακοποίησης παιδιών δεν αναφέρονται ποτέ και παραμένουν χωρίς διάγνωση και αντιμετώπιση. Επίσης, σύμφωνα με έρευνα που υλοποιήθηκε από την Εταιρεία Κατά της Κακοποίησης του Παιδιού (ΕΛΙΖΑ) και την Β’ Παιδιατρική Κλινική του Νοσοκομείου Παίδων «Π & Α. Κυριακού», ένα στα δύο παιδιά, ηλικίας 11-16 ετών, έχει πέσει θύμα τουλάχιστον μιας εμπειρίας σωματικής βίας.

Στην έρευνα, που αφορά σε παιδιά που νοσηλεύτηκαν με επιβαρυμένο κοινωνικό ιστορικό ή με κάποιο σοβαρό τραυματισμό, συμμετείχε και η Παιδιατρική Κλινική του ΠΓΝΙ.

Ομάδες υψηλού κινδύνου χαρακτηρίζονται τα βρέφη ενώ η μέση ηλικία των παιδιών που έχουν υποστεί σωματική κακοποίηση είναι τα 7,7 έτη.

Εκτός βέβαια από τη σωματική κακοποίηση, καταγράφηκαν και περιστατικά που οφείλονται σε αμέλεια των γονέων και τα οποία θα μπορούσαν να αποφευχθούν, με συνηθέστερα τα εγκαύματα.

Εκείνο που αξίζει βέβαια να σημειωθεί, όπως ανέφερε ο Καθηγητής Παιδιατρικής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Νικ. Χαλιάσος είναι πως η συντριπτική πλειοψηφία των περιστατικών σωματικής κακοποίησης δε φτάνει ποτέ στο νοσοκομείο.

«Στα νοσοκομεία φτάνουν τα περιστατικά που χαρακτηρίζονται βαριά. Υπάρχουν όμως πολλές περιπτώσεις που η σωματική κακοποίηση δεν αναφέρεται πουθενά και μένει στα όρια του σπιτιού», σημείωσε ο κ. Χαλιάσος.

Η έγκαιρη διάγνωση μπορεί να σώσει τη ζωή ενός παιδιού, ιδιαίτερα όταν είναι μικρότερο από 4 ετών.

Γι’ αυτό, είναι αναγκαία η εκπαίδευση των επαγγελματιών υγείας, για την αναγνώριση της σωματικής κακοποίησης σε βάρος των παιδιών.

Σύμφωνα με τον κ. Χαλιάσο, «Υπάρχουν διάφορες ενδείξεις όπως είναι τα διάσπαρτα σημάδια στο σώμα, η ‘βεντάλια’ από ένα χαστούκι, οι εκχυμώσεις, οι μελανιές σε σημεία όπως είναι η κοιλιακή χώρα, η πλάτη ή η μέση. Τέτοια σημάδια θα πρέπει να μας κινητοποιούν ώστε να αναζητούμε τις πιθανές αιτίες πρόκλησης του κάθε τραυματισμού».

Καταλήγοντας, σημείωσε πως ο γιατρός είναι στη θέση του για να βοηθήσει το παιδί και την οικογένεια. «Δεν είναι ούτε εισαγγελέας, ούτε δικαστής για να ανακρίνει ή να καταδικάσει τον γονέα. Υπάρχει ένα συγκεκριμένο πρωτόκολλο ενεργειών που πρέπει να ακολουθήσει έτσι ώστε να πληροφορηθεί ό,τι είναι δυνατό από το οικογενειακό περιβάλλον και εφόσον οι υποψίες είναι βάσιμες να ενημερώσει τις αρμόδιες υπηρεσίες και τους φορείς».

 

Το Εθνικό Πρόγραμμα

Αξίζει να σημειωθεί, ότι το «1ο Εθνικό Πρόγραμμα Πρόληψης και Αντιμετώπισης της Σωματικής Κακοποίησης Παιδιών με αφετηρία το Νοσοκομείο», στα πλαίσια του ποίου πραγματοποιήθηκε η έρευνα,  αποτελεί ένα σημαντικό βήμα για ένα ασφαλέστερο αύριο για τα παιδιά. Ωστόσο, για να ενισχυθεί η αλυσίδα προστασίας των παιδιών σε εθνικό επίπεδο, χρειάζεται να:

- Υιοθετηθεί το Πρωτόκολλο/Εύχρηστη Τυποποιημένη Διαδικασία για τη διερεύνηση και αντιμετώπιση της σωματικής κακοποίησης παιδιών από όλα τα Νοσοκομεία της χώρας,

- Εφαρμοστεί το εθνικό σύστημα αναφοράς κακοποίησης και παραμέλησης παιδιού που έχει ήδη δημιουργήσει το Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού,

- Εφαρμοστεί η διεπιστημονική προσέγγιση στη διαχείριση περιστατικών κακοποίησης παιδιών μέσω εξειδικευμένων μονάδων εντός των Νοσοκομείων,

- Πραγματοποιείται από τους ιατρούς παρακολούθηση των περιστατικών σωματικής κακοποίησης και μετά την ολοκλήρωση της νοσηλείας,

- Δημιουργηθούν κατάλληλες ενδιάμεσες δομές φιλοξενίας για την αρτιότερη ψυχοσυναισθηματική φροντίδα και την ασφάλεια των παιδιών μέχρι την οριστική απόφαση της εισαγγελίας,

- Δημιουργηθούν εξειδικευμένα προγράμματα εκπαίδευσης σε εθνικό επίπεδο για κάθε κατηγορία επαγγελματιών που έρχονται σε επαφή με παιδιά, όπως διασώστες ΕΚΑΒ, νοσηλευτές, ψυχολόγοι, αστυνομικοί, κοινωνικοί λειτουργοί κ.λπ.

- Εισαχθεί μάθημα για την πρόληψη, αναγνώριση και διαχείριση όλων των μορφών της κακοποίησης σε όλες τις ιατρικές σχολές και να εξασφαλιστεί η συνεχιζόμενη ιατρική κατάρτιση μέσα από δομημένο πρόγραμμα διά βίου εκπαίδευσης.