Τρίτη, 12/12/2017


news menu leftnews menu right
Πρωτοσέλιδο Πρωτοσέλιδα Τα παιδιά των Amber Alert και ο ρόλος των γονέων
Τα παιδιά των Amber Alert και ο ρόλος των γονέων Εκτύπωση E-mail
Πέμπτη, 05 Μαΐου 2016 15:41

protiασαιτ

 

«- Που ήσουν;

- Στο δάσος.

- Τι ήθελες εκεί;

- Με άφησε η μαμά μου.

- Πώς βρέθηκες στο δάσος;

- Με άφησε η μαμά μου».

Αυτή η στιχομυθία, φέρεται να καταγράφηκε μεταξύ των ψυχολόγων και της τετράχρονης Μαρίας-Ειρήνης Πρίντεζη, η οποία βρέθηκε τελικά σώα 20 ώρες μετά την εξαφάνισή της την Κυριακή του Πάσχα στην περιοχή του Σκαραμαγκά.

Ο πατέρας και η μητέρα της 4χρονης συνεχίζουν να θεωρούν ότι κάποιος άρπαξε το παιδί και αυτό κατέθεσαν στον Εισαγγελέα. Για την Αστυνομία, όμως, το σενάριο της απαγωγής δεν στηρίζεται από πουθενά και θεωρεί ότι το παιδί έφυγε από την επιτήρηση των γονέων τους και έζησε αυτήν τη σκληρή, για την ηλικία της περιπέτεια.

Από την ιατροδικαστική εξέταση, ακόμη, δεν διαπιστώθηκε να φέρει κανένα σημάδι στο σώμα της, γεγονός που θα μπορούσε να δικαιολογήσει τη βίαιη αρπαγή της, ούτε είχε υποστεί κακοποίηση. Έτσι, οι άνδρες της Ασφάλειας εκτιμούν ότι η μικρή χάθηκε στο δάσος ενώ έπαιζε και ότι εάν είχε συμβεί κάτι άλλο θα τους το ανέφερε. Γεγονός είναι, πάντως, ότι η τετράχρονη βρέθηκε ταλαιπωρημένη, πεινασμένη, αφυδατωμένη και φοβισμένη εξού και μεταφέρθηκε άμεσα στο νοσοκομείο Παίδων.

Το περιστατικό αυτό, φέρνει στο φως εξαφανίσεις παιδιών που έχουν συγκλονίσει την κοινή γνώμη και είτε είχαν την τύχη της μικρής Μαρίας, είτε δε βρέθηκαν ποτέ και γεννά πολλά ερωτηματικά, σχετικά με την στάση των ίδιων των γονέων.

Με την Παγκόσμια Ημέρα για τα εξαφανισμένα παιδιά, όπως έχει οριστεί η 25η Μαΐου, να πλησιάζει, τα στοιχεία δείχνουν ότι χιλιάδες πέφτουν θύματα οικογενειακών και κοινωνικών προβλημάτων και χάνονται, εγκαταλείπονται ή χρησιμοποιούνται ως «αντικείμενα» εκδίκησης, ως λάφυρα, προκειμένου να πετύχουν το στόχο τους, που στις περισσότερες περιπτώσεις είναι η εκδίκηση.

Χαρακτηριστική ήταν η απαγωγή του μικρού Φοίβου από τον πατέρα του στις αρχές του 2016.

Από την εποχή της Μήδειας έως σήμερα, διαπιστώνεται ότι τα παιδιά αποτελούν μια ευάλωτη κοινωνική και πληθυσμιακή κατηγορία.

Οι όποιες ανεπάρκειες των γονέων στη διαχείριση των εσωτερικών και εξωτερικών συγκρούσεων, η όποια αδυναμία διαχείρισης των συναισθημάτων του θυμού, της ζήλιας, της οργής, του μίσους και της εκδίκησης από την πλευρά των γονέων που οδηγεί στο να μεταχειρίζονται τα παιδιά ως ιδιοκτησία τους και αντικείμενα εκμετάλλευσης είναι εγκληματική. Θυματοποιούνται τα ίδια τα παιδιά και εμμέσως προσβάλλεται και ο πολιτισμός μας. Τα κίνητρα αυτών των γονέων δε διαφέρουν από εκείνα της Μήδειας ως προς το είδος, παρά μόνο ως προς την ένταση…

Αύξηση των περιστατικών με δράστες τους ίδιους τους γονείς

AmberAlert: «Ένα παιδί εξαφανίστηκε, μπορείτε να βοηθήσετε».

Μια είδηση που μας τρομάζει στο άκουσμα της, ένας ήχος διαφήμισης που μας κάνει να ευχόμαστε «Ας βρεθεί άμεσα…».

Εκατοντάδες παιδιά καθημερινά εξαφανίζονται χωρίς κανένα ίχνος, χιλιάδες πιθανά σενάρια και ιστορίες που δεν μπορεί να χωρέσει ο ανθρώπινος νους.

Μιλώντας στα «Πρωινά Νέα», η Λέκτορας Δημοσιογραφίας CPJ Athens/University of Wolverhampton - Συνεργάτιδα Παν/μίου Αθηνών Αγγελική Φ. Καρδαρά, σημειώνει σχετικά «Υποθέσεις εξαφανίσεων παιδιών απασχολούν και την ελληνική κοινωνία και όπως είναι φυσικό προβληματίζουν εντονότατα τους γονείς, προκαλώντας τους ανησυχία. Το θετικό μήνυμα, ωστόσο, που θα πρέπει να κρατήσουμε είναι ότι τα παιδιά μας δεν κινδυνεύουν να χαθούν στους δρόμους της Ελλάδας. Είναι πολύ σημαντικό ότι στη χώρα μας υπάρχει ακόμα ένα αίσθημα ασφάλειας και η οικογένεια, παρά τους σοβαρούς τριγμούς στα θεμέλια της ευρύτερης κοινωνίας, εξακολουθεί να αποτελεί τον πυρήνα της κοινωνίας και να προστατεύει τα παιδιά της. Πάρα ταύτα, δεν μπορούμε να μην καταγράψουμε την αύξηση των περιστατικών με δράστες τους ίδιους τους γονείς. Ειδικότερα, όπως μου έχει επιβεβαιώσει σε συνέντευξη που μου παραχώρησε το 2012 για το προσωπικό μου ιστολόγιο η δημοσιογράφος που ασχολείται επισταμένα με το θέμα, κ. Αγγελική Νικολούλη, τα παιδιά γίνονται συχνά ‘μπαλάκι’ στα χέρια γονέων. Ο γονιός για λόγους εκδίκησης ή εξαιτίας άλλων διαφορών που ενδέχεται να προκύψουν σε ένα ζευγάρι αρπάζει το παιδί.

Ένα άλλο ζήτημα που οφείλει να μας απασχολήσει στο πλαίσιο της ελληνικής κοινωνίας που βιώνει δραματικές αλλαγές, αφορά την παραμέληση των παιδιών και την έκθεσή τους σε κινδύνους που δύναται να αποβούν εξαιρετικά σοβαροί ακόμα και για την σωματική τους ακεραιότητα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, είναι απολύτως αναγκαία η αφύπνιση τόσο των αρμοδίων φορέων, ώστε να διασφαλίσουν τα δικαιώματα των ανηλίκων στην πράξη πια και όχι θεωρητικά, όσο και όλων των πολιτών. Ειδικά, όταν βλέπουμε δίπλα μας να παραμελείται ένα παιδί, δεν πρέπει να εθελοτυφλούμε και να γινόμαστε ‘συνένοχοι’ σε ένα έγκλημα που μπορεί να διαπραχθεί. Τέλος, όσον αφορά τις πραγματικές περιπτώσεις απαγωγών, σαφώς απαιτείται μεγάλη προσοχή από τις οικογένειες και, πρωτίστως, ενημέρωση του παιδιού από την οικογένεια και τους εκπαιδευτικούς για το πώς μπορούν να προστατεύσουν τον εαυτό τους και από τις νέες μορφές κινδύνων, όπως των διαδικτυακών που δύναται να οδηγήσουν σε απαγωγή. Επομένως, η λέξη-κλειδί είναι αφύπνιση και όχι πανικός!».

 

papastratos300x250